Op deze muur komen gedachten samen die mensen even wilden achterlaten. Zware gevoelens die niet langer alleen gedragen hoeven worden, en lichte momenten die iemand anders kunnen opvrolijken. Samen vormen ze een groeiend landschap van wat mensen bezighoudt — eerlijk, kwetsbaar en soms verrassend hoopvol.
Hai lieve mama!
Ik vind panda de liefste, mijn zus daarna en jou en mammie daarna de liefste! Evenveel.
Een dikke knuffel van mij en mammie
🥰😘😍
Pas aanbeland in Maasniel
Onbekend maar zeker niet onbemind!
Zoveel mooie plekjes hier 🌸🌺
Om even bij stil te staan
En van te genieten, hoe klein ook♥️
Dat helpt!!
Gewoon even een vriendelijke glimlach naar een, volstrekt vreemde, voorbijganger en voelen wat daar voor een energie bij vrij komt, voor jezelf én die ander.
Zo klein, zo groot!
Ik vind het heel mooi dat de roze olifant van alle plekken ter wereld en ook in Nederland juist hier staat, en dat hij vlakbij de Plus staat omdat we er daarom voorbij liepen
Elke dag genieten van de kleine dingen, af en toe stilstaan bij de mooie momenten die het leven ons biedt. Zoals de vogels die fluiten en het ruisen van de wind. Of het lezen van een mooi boek. Soms de hectiek van het leven even loslaten.
Ik heb alleen maar witte sokken.
Ik pleur ze allemaal in een la, en kan ze zonder te kijken eruit vissen.
Hier wordt ik echt mega gelukkig van!!
Ik stuur je even een knuffel , vrolijkheid en een denkbeeldige bak koffie/thee met iets veel te lekkers erbij ☕🍰
Glimlach even om iets kleins vandaag. Een gek liedje, een lekkere snack, een stomme meme of gewoon omdat het mág 💛
Ich finde diese Idee einfach klasse und ich denke
Das viele Menschen davon Gebrauch machen werden. Und ich schreibe das auf der pink Seite weil es mich sehr glücklich macht .
Geniet vandaag. Morgen weer een nieuwe dag om weer nieuwe dingen mee te kunnen maken. ;)
Ik ben trots dat dit Pink Elephant hier in Roermond een plek krijgt. Niet in een museum achter gesloten deuren, maar midden in onze wijken, tussen de mensen. Kunst kan verbinden, gesprekken openen en herkenning geven. Dat is precies wat Pink Elephant doet. Sombere gedachten mogen er zijn. Ze delen kan ze minder zwaar laten voelen en dat lucht op
Delen is helen. ❤️
Vanmiddag een uur op een terras gezeten in de zon. Gewoon mensen gekeken, koffie gedronken, ademgehaald. Geen grote doorbraak, geen bijzonder gesprek. Maar ik ging naar huis met iets meer rust dan ik kwam. Soms is dat precies genoeg.
Ik merk dat herinneringen langzaam minder scherp pijn doen en soms zelfs warm kunnen voelen. Alsof verdriet en liefde stiekem dezelfde jas dragen.
Aan iedereen die denkt dat vooruitgang groot en spectaculair moet zijn: vandaag heb ik eindelijk die ene plant water gegeven die al weken dramatisch naar de dood acteerde. We leven allebei nog ;-).
Perfectionisme is vermoeiend. Soms leg ik de lat zo hoog, dat ik vergeet stil te staan bij wat al goed is.
Ik heb t gevoel dat ik faal. Sociaal gezien doe ik soms te veel maar ik haal er amper vreugde uit. Deze burnout maakt me gek
Ik heb dagen dat ik het leven niet meer zie zitten, te zwaar voor mij door alle negatieve dingen die ik heb meegemaakt. Maar doordat ik dit kan delen betekent dat ik toch de moed heb verzameld om door te gaan. Ik hoop dat ik de kracht kan vinden én dat er strakjes rustiger tijden komen waar ik wel kan gaan genieten van het leven. Ik hoop dat we samen depressie kunnen gaan zien als iets waar je je niet voor hoeft te schamen én dat het iedereen kan overkomen. Dus ..uit de taboe-sfeer ermee.
Ik ben een vrouw, woon in Roermond en ben 55 jaar
Mijn hart is kapot, ik probeer de kapotte stukjes weer aan elkaar te plakken. Maar dat lukt me niet
Een maand na dat de partner van mijn beste vriend een eind aan haar leven heeft gemaakt, liep mijn relatie stuk.
Een maand later kwam ik er achter dat mijn ex en beste vriend met elkaar gingen.
Dit voelde voor mij verschrikkelijk aangezien de gene die niet meer leefde ook een goeie vriendin van ons was.
Mijn beste vriend en ex probeerde hun samen zijn geheim te houden ondanks dat ik hier expliciet naar vroeg.
Ze logen hier over.
We zaten ook nog met zijn allen in een band.
Naar mijn idee is alles in mijn leven binnen twee maanden kapot gegaan.
Ik heb mijn verdriet proberen weg te drinken, maar dit maakte het alleen maar erger.
Ik heb mij nog nooit zo bedrogen, alleen en verward gevoeld.
soms vind ik het moeilijk om dingen te vragen. ik weet niet hoe een ander gaat reageren. dat is het spannendste.
Ik mis mijn broer niet alleen op de grote momenten. Ik mis hem juist in de kleine dingen. Een stom filmpje sturen. Iemand bellen zonder uitleg. Weten dat er ergens iemand was die jouw taal sprak zonder woorden nodig te hebben. Dat gat blijft elke dag bestaan.
Vandaag was zo’n dag waarop opstaan al voelde als een overwinning. Ik ben moe van doen alsof het beter gaat omdat dat comfortabeler is voor anderen. Dus hier de waarheid: het gaat niet goed. Maar ik ben er nog. Voor vandaag is dat genoeg.